Dlaczego wracasz zmęczona z wakacji (nawet gdy wszystko było zaplanowane)

Na ten wyjazd czekałam półtora roku.

Wybrzeże Amalfi. Pięć dni. Plan dopracowany do ostatniego dnia.

Skoro już lecę aż z USA do Europy – myślałam – to trzeba zobaczyć wszystko.

I zobaczyłam. Każdy punkt z listy. Każdy widok warty zdjęcia. Każde miasteczko, które „wypada” odhaczyć na Wybrzeżu Amalfi.

W dniu wylotu było mi niedobrze już na lotnisku.

Ściskało mnie w klatce piersiowej. Kręciło w głowie. Ciało wysyłało sygnały tak wyraźne, że trudno je było zignorować – ale je zignorowałam.

Bo przecież „już prawie koniec”. Bo „skoro tyle czekałam”. Bo plan był dobry i szkoda go psuć w ostatniej chwili.

Kilka dni później byłam w Polsce. Miałam spędzić cały tydzień z mamą. Zwykły, domowy czas, na który bardzo czekałam po długiej nieobecności.

Zamiast tego przeleżałam większość tego tygodnia na kanapie. Osłabiona, z mdłościami, leczona rosołem, który przywoził mi brat.

I wtedy dotarło do mnie coś, czego wcześniej nie chciałam zobaczyć.

Nie chciałam tak naprawdę zobaczyć wszystkich tych punktów z listy. Chciałam po prostu być z kimś, na kim mi zależy. Mieć na to siłę. I mieć na to czas.

Długo myślałam, że to normalne – wracać zmęczoną z wakacji, nawet kiedy wszystko było zaplanowane.

To nie był wyjątek. To był schemat.

Kiedy zaczęłam się temu przyglądać uczciwie, zobaczyłam że ten wyjazd do Amalfi nie był przypadkiem.

Był kulminacją schematu, który powtarzał się od lat.

Wracałam zmęczona z Azji. Z Meksyku. Z USA. Z wyjazdów krótkich i długich, tanich i drogich, z planem i bez planu.

Za każdym razem myślałam, że wracam zmęczona z wakacji przez dystans. Przez loty. Przez zmianę strefy czasowej.

Dopiero po Amalfi zrozumiałam, że problem nie leżał w trasie. Problem leżał w tym, jak ją planowałam.

Planu nigdy nie brakowało. Zawsze był dobry, logiczny, „zoptymalizowany”. Wiedziałam gdzie pojadę, w jakiej kolejności, ile czasu mam na każde miejsce.

Ale jedno pytanie nigdy nie padało: ile mam energii.

Dlaczego wracamy zmęczone z wakacji – choć wszystko było zaplanowane

Przez lata planowałam podróże tak, jakby czas był jedynym ograniczeniem.

Mam siedem dni, więc wpisuję miejsca na siedem dni. Zostaje jeszcze trochę miejsca – dokładam jeszcze jedno. I jeszcze jedno. Skoro już tam będę.

Ale w podróży nie kończy się tylko czas.

Kończy się energia na podejmowanie decyzji. Energia na przemieszczanie się. Energia na bycie naprawdę obecną w miejscu, do którego jechałaś.

I kiedy planujesz podróż tylko pod czas, ignorując energię – w pewnym momencie po prostu się wyłączasz.

Nawet jeśli jesteś w pięknym miejscu. Nawet jeśli plan działa dokładnie tak jak miał działać.

To zmęczenie, którego nie widać na zdjęciach.

Bo może to nie Ty nie umiesz odpoczywać. Tylko nikt Cię nie nauczył jak planować podróż inaczej.

Co zmieniłam w planowaniu podróży

Nie zrezygnowałam z planowania.

Zaczęłam planować inaczej.

Pierwsza zmiana była prosta i trochę bolesna: przestałam pytać „ile zmieszczę?” i zaczęłam pytać „ile naprawdę chcę zobaczyć?”.

To inne pytanie. Prowadzi do innych odpowiedzi.

Zaczęłam też zwracać uwagę na to, co mnie kosztuje energetycznie – nie tylko czasowo. Długa jazda samochodem kosztuje inaczej niż spokojny spacer po mieście.

Tłok na popularnej atrakcji kosztuje inaczej niż poranek przy kawie z ładnym widokiem. Nowe miejsce każdej nocy kosztuje inaczej niż trzy dni w jednym mieście.

Zaczęłam zostawiać przestrzeń. Nie dlatego, że „tak trzeba”. Tylko dlatego, że bez niej nie byłam w stanie naprawdę być tam, gdzie byłam.

I nagle coś się zmieniło.

Zaczęłam wracać spokojniejsza.

To był moment, kiedy zaczęłam układać swój sposób planowania podróży – ten, który dziś jest podstawą mojego ebooka.

Jeden poranek w Wenecji – bez planu, bez listy, z przypadkową uliczką i małą kawiarnią gdzie nikt nie mówił po angielsku – pamiętam lepiej niż połowę atrakcji z tamtego wyjazdu do Amalfi.

Nie dlatego, że był „lepszy”.

Dlatego, że byłam w nim do końca.

Jak nie wracać zmęczoną z wakacji

To nie jest tekst o tym, żeby jeździć mniej. Nie namawiam do siedzenia w domu.

Ani do rezygnowania z marzeń o dalekich wyjazdach.

Namawiam do jednej rzeczy: żeby zapytać siebie przed wyjazdem, co naprawdę chcesz z niego zabrać.

Jeśli wracasz zmęczona – i dzieje się to regularnie, po różnych wyjazdach, niezależnie od kierunku – to może problem nie leży w podróżach. Tylko w tym, jak je planujesz.

I to da się zmienić.

Bo ja przez lata myślałam, że wracać zmęczoną z wakacji to norma. Że tak po prostu jest.

Dziś wiem, że nie musi tak być.

A Ty? Czy też zdarza Ci się wracać z wakacji bardziej zmęczona niż przed wyjazdem?

Napisz mi w komentarzu – jedno zdanie wystarczy.